Na spotkaniu szybko włączasz się do rozmowy, ale po intensywnym dniu marzysz o ciszy? Możesz mieć cechy ekstrawertyczne, choć sama towarzyskość nie przesądza o tym, jak odpoczywasz ani jak reagujesz w każdej sytuacji.
Ekstrawersja opisuje skłonność, nie sztywną rolę
- Ekstrawersja ma różne przejawy: towarzyskość jest jednym z nich, obok energii i śmiałości w kontaktach.
- Samotny odpoczynek nie wyklucza ekstrawersji. Potrzeba czasu dla siebie może się zmieniać zależnie od dnia.
- Nie musisz być duszą towarzystwa. Rozpoznawaj własne reakcje zamiast odgrywać stereotyp.
- Rozwijaj konkretne umiejętności: inicjowanie rozmowy, słuchanie i stawianie granic można ćwiczyć niezależnie od temperamentu.
Ekstrawertyk nie musi być najgłośniejszą osobą w pokoju
Na wspólnym spotkaniu jedna osoba od razu zagaduje innych, a druga ożywia się dopiero w małej grupie. Obie mogą mieć cechy ekstrawertyczne, bo ekstrawersja nie sprowadza się do gadatliwości ani potrzeby bycia w centrum uwagi.
Badania nad cechą ekstrawersji rozróżniają jej składniki, takie jak towarzyskość, aktywność i asertywność. W czterech badaniach, w tym z udziałem osób z 39 krajów, Lucas i współautorzy wskazali, że za wspólnym wymiarem ekstrawersji może stać wrażliwość na nagrody, a towarzyskość nie musi być jej rdzeniem. Wynik podważa prosty obraz ekstrawertyka jako osoby, która zawsze szuka tłumu. Badanie opublikowane w „Journal of Personality and Social Psychology”
Uważam, że etykieta jest użyteczna tylko wtedy, gdy pomaga lepiej dobierać działania. Jeśli zamiast tego każe Ci udawać kogoś stale przebojowego, przestaje wspierać rozwój.
Potrzeba samotności nie rozstrzyga, czy jesteś ekstrawertykiem
Możesz lubić spotkania, a po nich potrzebować spokojnego wieczoru. Jedno nie unieważnia drugiego. W dwóch dzienniczkowych badaniach studentów, w których uczestnicy opisywali doświadczenia z siedmiu dni, Nguyen, Weinstein i Ryan nie znaleźli dowodów, że introwersja przewiduje preferowanie samotności. Autorzy zaznaczyli też, że wybór czasu w pojedynkę potrafił zmieniać się z dnia na dzień. Badanie „Who enjoys solitude?”
Praktyczny wniosek jest prosty: po wyjściu ze spotkania nie oceniaj swojej osobowości na podstawie samej potrzeby odpoczynku. Zapisz raczej, co poprzedzało zmęczenie: hałas, liczba osób, napięcie rozmowy czy brak przerw. Taki szczegół podpowiada, co zmienić przy następnym spotkaniu.
| Sytuacja | Możliwa przyczyna | Co możesz zrobić |
|---|---|---|
| Po spotkaniu chcesz pobyć w ciszy | Intensywność lub długość wydarzenia mogła Cię zmęczyć | Zaplanować spokojną przerwę, zamiast uznawać to za dowód określonego „typu” |
| Łatwo rozmawiasz w małej grupie, lecz nie zabierasz głosu na dużym zebraniu | Różne sytuacje wymagają innych umiejętności i poziomu komfortu | Przygotować jedną myśl lub pytanie przed spotkaniem |
| Przyjmujesz każde zaproszenie, choć później brakuje Ci czasu na własne sprawy | Łatwość w kontaktach może utrudniać stawianie granic | Odpowiadać po sprawdzeniu planu i zostawić miejsce na odpoczynek |
| W rozmowie mówisz dużo, ale później nie pamiętasz, co powiedziały inne osoby | Rozmowa mogła stać się jednostronna | Zadać pytanie i poczekać na odpowiedź, zanim zmienisz temat |
Rozpoznawaj wzorce w konkretnych sytuacjach, nie w pojedynczym dniu
Jedna udana impreza albo trudne zebranie nie wystarczą, by opisać stałą cechę. Przez kilka dni zanotuj krótko, w jakich sytuacjach łatwiej Ci zabrać głos, co daje satysfakcję, a co odbiera energię. Szukaj powtarzalności, nie jednej odpowiedzi pasującej do wszystkich okoliczności.
Możesz użyć prostego zapisu po rozmowie: „Gdzie byłem/byłam?”, „Co zrobiłem/zrobiłam?”, „Jak się czułem/czułam po wszystkim?”. Żeby nie przypisywać sobie konkretnego rodzaju gramatycznego, potraktuj te pytania jako szablon notatki i zapisuj hasłowo, na przykład: „mała grupa, zabieranie głosu, satysfakcja” albo „duże zebranie, napięcie, ulga po wyjściu”. Po kilku dniach porównaj sytuacje.
Ten zapis ma pomóc w decyzjach, a nie zamienić się w test diagnostyczny. Jeśli rozmowa w małej grupie przebiega swobodnie, ale prezentacja przed zespołem wywołuje napięcie, ćwicz właśnie prezentowanie. Nie musisz trenować większej towarzyskości, jeśli Twoim celem jest na przykład pewniejsze przedstawianie pomysłów.
Rozwijaj zachowania, które służą Twoim celom
Łatwość w nawiązywaniu kontaktów może pomóc w pracy zespołowej, networkingu czy proszeniu o informację zwrotną. Sam temperament nie zastąpi jednak przygotowania: głośny głos nie porządkuje argumentów, a duża liczba znajomych nie gwarantuje bliskich relacji.
Wybierz jedno zachowanie do ćwiczenia na najbliższe spotkanie. Może to być zadanie pytania osobie, której jeszcze nie znasz, krótkie przedstawienie swojego pomysłu albo świadome oddanie głosu komuś innemu. Po rozmowie oceń, czy działanie przybliżyło Cię do celu, a nie czy wypadło efektownie.
Przy nadmiarze zaproszeń pomaga gotowa, neutralna odpowiedź: „Sprawdzę plan i dam znać”. Daje chwilę na decyzję i nie wymaga odmawiania pod presją. Z kolei jeśli chcesz częściej zabierać głos, przygotuj jedno zdanie otwierające, na przykład: „Mam propozycję, która może uprościć ten etap”.
Nie musisz dopasowywać się do stereotypu
Rozwój osobisty nie polega na tym, by stać się bardziej rozmowną osobą za wszelką cenę. Czasem lepszym celem jest swobodne rozpoczynanie rozmowy, a innym razem umiejętność jej zakończenia lub odmowy kolejnego spotkania.
Gdy znów znajdziesz się w rozmowie, która ożywia Cię albo męczy, potraktuj tę reakcję jak informację o danej sytuacji, nie wyrok o osobowości. Wybieraj umiejętności pod własne cele, a etykietę ekstrawertyka zostaw tam, gdzie rzeczywiście pomaga coś zrozumieć.